HELING IN VOLLEDIGHEID

OOGSTMAAN – HUNTER’S MOON

5 oktober 2017 20:41:56

Healing in Fullness

In deze meditatie kwam als eerste het onderwerp naar voren: ‘heling in volledigheid’. Toen ik om een beeld vroeg om dit onderwerp te verhelderen, kwam het volgende:

Ik zie een persoon in het midden van een cirkel staan. Om haar heen staan verschillende delen van haar persoonlijkheid vertegenwoordigt als individuele personen, elk met hun eigen gevoel en verhaal. Ze staan dicht om haar heen gedrongen in een kleine cirkel en tevens is er weinig ruimte tussen deze delen van haar. De persoon zelf staat in het midden en voelt zich beklemd en in het nauw gedreven. Ze probeert zich te verbinden met dan dit deel, dan dat deel, het persoonlijke deel wat ze in de vertegenwoordigde personen herkent en waar ze probeert haarzelf mee te vereenzelvigen. Echter zodra ze naar één deel uitreikt, voelt ze een ander deel trekken en naar haar roepen om haar te herinneren dat ook dit deel is van wie ze is. Hierdoor schiet ze als vanzelf weer los van het deel waar haar aandacht in eerste instantie naar uit ging en keert ze terug naar het midden om aandacht vervolgens te geven aan het deel/de persoon die naar haar riep. Waarna hetzelfde ritueel zich herhaalt en ze zich opnieuw losgetrokken voelt. Ze wil trouw zijn aan alle delen in haarzelf en raakt haarzelf daardoor juist kwijt. Ze raakt geïrriteerd en uiteindelijk blijft ze in paniek in het midden van de cirkel staan, onrustig en van slag.

Hoe moet ze aan alle delen tegemoetkomen als ze ook nog eens zo verschillend zijn en niet met elkaar overeen lijken te komen?

Waar herkent ze zichzelf het meest in, waarom moet ze kiezen en hoe kan ze rust vinden in één hoedanigheid als een ander deel tegen haar in protest komt?

Ze herkent hierin ook dat bepaalde delen eerder oude patronen en overtuigingen vertegenwoordigen, die haar juist weghouden van zijn zoals ze graag wil. Deze delen blijven haar herinneren aan hoe er verwacht werd hoe ze was, als verweer op hoe anderen haar zagen of wilden zien en tevens hoe ze geleerd heeft haarzelf staande te houden; deels uit zelfbescherming en zelfbehoud, maar wat nu oud is en haar niet langer dient. Deze delen zijn gewend haar te attenderen, dus dat doen ze ook met volle kracht. De persoon zelf wordt hier onrustig en radeloos door, omdat ze niet weet hoe ze zichzelf kan neerzetten. Als ze het ene probeert te voelen en leven, herinnert een ander deel haar eraan dat dit niet hoort volgens de programmatie die haar eerder hiervoor behoedde. En tevens dat ze meer is dan enkel dat deel. Nu ze hiervan probeert los te breken, zuigt het haar terug en wordt het bemoeilijkt om spontaan te zijn.

Ik zie de persoon overstuur uiteindelijk haar pogingen opgeven om tegemoet te komen aan al deze oude en nieuwe delen in haarzelf, in de veronderstelling dat ze hier nooit wijs uit gaat worden. Het ‘opgeven’ brengt haar echter dichter bij haarzelf en ik voel een golf van verdriet door haar heen stromen. Ze betreedt een verwerkingsproces wat alles schoonveegt aan oude belemmerende ballast. Zodra ze dit toelaat, klaart eveneens alles op. Ze opent haar ogen en is nu krachtiger en vrijer en staat meer in haar eigen ZIJN. Ze ervaart nu meer afstand jegens alle delen die nog steeds om haar heen staan, maar ze ervaart nu geen getrek meer.

Wanneer ze opnieuw probeert haarzelf te profileren in een nieuw stuk, een deel wat ze graag wil leven en waar ze zoveel werk voor heeft gedaan om daar te komen, is ze minder gehinderd door oude programmatie/delen van haar eerdere zelf die haar hiervan weg willen houden. Ze voelt het wel, maar ze kan er vrijer uitstappen, er los van bewegen en handelen. En op momenten dat ze meer aangesproken wordt op een oude rol of deel in haarzelf door iemand die daar zelf nog in verkeert, zie ik nieuwe delen haar krachtig bijstaan om te voorkomen dat ze hier opnieuw in wordt meegetrokken. De onderdelen in de kring richten hun aandacht meer op elkaar ter ondersteuning, dan in verweer en strijd tegen elkaar. Er is een samenwerking tot stand gekomen tussen de persoon en de delen en de delen onderling om de persoon verder te helpen, in plaats van te blokkeren. Er is licht en rust, zodat het oude weg mag (doch gerespecteerd en erkend) en het nieuwe ervaren mag worden.

De volle maan nodigt uit tot het accepteren van onrust als teken van transformatie. De persoon staat op een punt om volledig te veranderen; van hoe ze eens was naar het nieuwe, een ZIJN dat dichter aansluit bij wie ze werkelijk is. Echter volgt dan eerst nog een periode waarin ze extra geconfronteerd wordt met de oude houdingen, overtuigingen en programmatie, die haar zolang hiervan weerhielden. Hier zal ze eerst doorheen moeten, alvorens ze het achter haar kan laten.

Als in een tornado mag ze naar het oog van de storm, waar het rustig is, waar ze weer kan ademen en haarzelf kan zijn, zonder oordeel of belemmering. Maar ze moet eerst door de ruige wind heen om daar te komen. De delen om haar heen vertegenwoordigen de ronddraaiende wind die haar compleet verwarren en wild door elkaar schudden. Zodra ze de rust durft toe te laten, het verdriet durft te voelen en haarzelf te troosten en accepteren van wat geweest is, zal ze naar het midden van de storm kunnen keren en rust vinden in kalme afwachting tot de storm opklaart. Ze zal kunnen helen en in volledigheid terugkomen en naar voren kunnen treden, waarbij alle delen, zowel de oude als de nieuwe met elkaar in overeenkomst komen. Ze wordt niet langer uit elkaar getrokken en het lijkt niet langer uitzichtloos. Ze zal eerst moeten verdrinken in het verdriet en de chaos moeten accepteren die aan alle kanten aan haar trekken. Het gevecht houdt de verdeeldheid in stand tussen het verleden en toekomst. Door in het moment bij haarzelf te komen, opent alles voor haar en kan ze zonder gêne en oordeel haarzelf tonen in haar glorie.

De volle maan steunt je in een dergelijke transformatie en vraagt je te herkennen dat verdriet en radeloosheid deel is van het genezingsproces. Het is niet bedoeld ten teken van falen of verlies, of een ‘het gaat niet goed met me’, eerder ten aanmoediging van het loslaten van een innerlijke strijd en verweer om jezelf toe te staan te ademen in wie je werkelijk bent. Oude delen vallen van je af en dienen straks enkel als herinnering aan hoe ver je bent gekomen. Deel liefde als je nooit mocht voelen, zing als je nooit mocht spreken, leef als je nooit mocht zijn! Helemaal op de manier die natuurlijk uit jou voorkomt, vrij en open.

Het is oud.

Voel, verdrink en de nieuwe jou verschijnt!

Allow

Breath through it – LIVE

You are doing Amazing!

Happy Full Moon