LAATSTE LOODJES

BLOEDMAAN – COLD MOON

3 december 2017 16:48

Home Stretch

Alweer de laatste Volle Maan van het jaar en het belooft een intense ervaring te worden. Deze Supermaan staat namelijk opnieuw een stuk dichter bij de aarde, waardoor er weer veel los mag komen in emoties en verwerking. Tevens opent vandaag het eerste portaal van deze feestelijke maand. De energie is daardoor voelbaar krachtig en draagt bij aan grote veranderingen.

Zodra ik inzoom op de energie van de volle maan, hoor ik gelijk de woorden “laatste loodjes”. Wanneer ik vraag om een beeld, zie ik een persoon worstelen met een kledingstuk dat ze over haar hoofd probeert uit te trekken, maar wat vast blijft zitten bij zowel de armen als het hoofd en schouders. Het wil niet lukken om het kledingstuk los te krijgen, waardoor ze vast lijkt te staan in het moment, alsof ze geen andere kant meer op kan.

Geïrriteerd blijft ze vechten om het voor elkaar te krijgen, waardoor ze wild om haar heen beweegt en ook anderen hiermee raakt die in haar buurt staan. Het wordt benauwd nu het kledingstuk over haar gezicht is en ze gehuld is in duisternis. De zuurstof is bedrukt door de stof die de toevoer hiervan minder doorlaat. Wanneer ik haar vraag, wat ze nodig heeft om uit deze benarde situatie te komen, komt ze tot stilstand en realiseert ze dat ze niet anders kan dan tot rust te komen. Gelijk voel ik een golf van verdriet en teleurstelling in haar opwellen, alsof ze zich verslagen voelt. Weer wil het niet lukken en lijkt het uitzichtloos. Ze kan immers niet voorbij aan de kleine ruimte zien waarin haar gezichtsveld zich bevindt binnen het opgetrokken kledingstuk.

Ik nodig haar uit om te kijken of ze de rust kan accepteren. Eerst stil te staan en dan te bekijken of ze een oplossing kan vinden. Ze geeft ruimte voor haar verdriet en erkend dat de acceptatie hierbij helpt. Zodra ze kalmer is, probeert ze opnieuw het kledingstuk te verwijderen, nu mouw voor mouw en als laatste over haar hoofd. Opnieuw schiet ze telkens even in de onrust en vechthouding, gefrustreerd door haar gevoel van falen, maar zoekt ook opnieuw de rust op omdat ze ziet dat dit haar verder helpt.

Langzaam ‘worstelt’ ze zich nu rustig uit het kledingstuk en kan opnieuw ademhalen en ruimer zien…. zodra het eindelijk van haar af is. Ze is moe en alsnog ergens teleurgesteld in haar pogingen, omdat het anders verliep dan ze wilde, maar ze kan dit nu beter toelaten en neemt ruimte om dit te verwerken. Ze trekt nog één voor één zachtjes de mouwen van haar armen af en legt het kledingstuk dan van haar weg. Ze ademt diep in en laat de strijd een poosje in haarzelf afzakken. Later hervindt ze haar energie en voelt ze zich lichter en opgelucht, opgetogen om iets nieuws te doen.

Het kledingstuk staat voor oude belasting, oude lagen van ZIJN. Ze heeft deze lagen te lang als een jas of trui over haarzelf heen gedragen en wil hier nu van los. Het is ook tijd om het nu los te laten en het weg te leggen, echter zit er nog een deel aan haar vast. Ze is er echter klaar mee en wil de laatste delen van haarzelf af trekken, geforceerd en vanuit norse frustratie. Alsof het haar irriteert dat het er nog steeds zit en ze blijkbaar nog steeds niet in staat is geweest het weg te krijgen. In haast en ontevredenheid dwingt ze het af, waardoor het juist vast komt te zitten. Doordat ze het forceert, stagneert het. In woeste blindheid slaat ze om haar heen, waardoor ze ook anderen raakt die op haar pad komen. Onbedoeld heeft dit ook effect op hen, omdat ze niet begrijpen waar ze mee worstelt.

Ze wil vooruit, los en vrij zijn om het nieuwe te omarmen en te verwelkomen, en nu zit ze vast, ogenschijnlijk nog meer dan tevoren en dit maakt haar boos. Haar woede en frustratie wordt echter gevoed door het verdriet over haar onvermogen de oude belasting los te krijgen. Ze weet niet hoe ze hieruit komt en ze kan de anderen ook niet zien, die haar hierin mogelijk van dienst kunnen zijn. Doordat ze tot stilstand wordt gemaand, komt ze in contact met het verdriet dat ze probeert te overschreeuwen. Even lijkt alles nutteloos verloren en weer als vanouds uitzichtloos. Zodra ze echter het verdriet kan laten zijn en tot rust komt, hervindt ze tevens haar energie, moed en vastberadenheid. De acceptatie, alhoewel dof, spoort haar toch ook aan tot opnieuw proberen. Even tot bedaren komen, in zachtheid bij haarzelf, geeft haar het inzicht om het op een andere manier te doen. Ze vecht immers niet met het oude, maar met de rust en de liefde van het nieuwe. Ze realiseert zich, en opnieuw moet ze haarzelf hieraan herinneren en het accepteren:

Kleine stappen zetten grotere schreden

Ze is nu in staat om het kledingstuk mouw voor mouw los te halen, op zachte, bedachtzame wijze. Ze realiseert zich dat ze alsnog gewoon kan ademhalen, ook al is het wat benauwd. Ze kan nog steeds denken, ze leeft nog steeds…. Ook al is het even niet optimaal. Ze werkt haar stukken door, doorvoelt wat ze moet voelen en vindt hier in de informatie die ze nodig heeft om alsnog de lagen los te laten. Ondanks dat ze er zijn, betekent dit niet dat ze nog dusdanig de overhand hebben op haar leven. Het is aan het oplossen en zelfs al lijkt het even weer groot en alles overschaduwend, vanuit de rust en zorg voor haarzelf, komt ze eruit.

Het vergt tijd en aandacht, liefde voor haarzelf om elke stap, één na de ander, te voelen wat ze voelt, te verwerken wat het haar toont en uiteindelijk is alles los; kan ze het wegleggen. De energie die ze ermee kwijtraakt, komt terug naarmate ze haarzelf kan troosten en ondersteunen. Het is wat even moet zijn… de laatste loodjes. Voordat ze nieuwe wegen kan bewandelen, een nieuw persoon kan tonen, die tevoorschijn komt nadat alles is afgelegd.

Deze volle maan nodigt uit om te accepteren wat er zich aan emoties en gevoelens aandient. Niet als bevestiging van oude gedragspatronen, maar ten teken dat het in volledigheid aan het verdwijnen is. Even komt het in alle heftigheid naar je toe, alsof het opnieuw je parten speelt. Echter kun je er in ontdekken hoe je het voor eens en altijd achter je kunt laten. Nieuwe inzichten in je eigen houdingen, reacties op anderen en de bron die dit voorheen heeft gevoed, komen naar de oppervlakte. Hierdoor kun je er op een andere manier naar leren kijken, en je reacties hierop aanpassen. Zo stap je als vanzelf een nieuwe IK in. Je zult bemerken dat er met name op hart niveau ontwikkelingen plaatsvinden die je uitnodigen om dit verder te openen en een zachtere kant van jezelf te tonen, die je eerder verscholen hield en afschermde. De oude triggers breken de muren nu steeds verder open, in plaats van deze steeds hoger op te trekken zoals voorheen gebruikelijk voor je was. Je bemerkt mogelijk ook dat je dit gewoon simpelweg niet langer meer kunt opbrengen. Het hart kan het niet langer dragen.

Ondanks dat je iedereen raakt in je omgeving, brengt dit zowel jou als de ander de uitnodiging om naar elkaar terug te draaien en elkaar te ontmoeten zoals het hart verlangt. De heftigheid heelt de weerbarstigheid en het gevecht keert tot verbondenheid. Laat het even allemaal zijn… het tij zal keren.

Gun jezelf de rust, zorg en liefdevolle aandacht die je nodig hebt. Je bent al zo ver gekomen en nu ben je er bijna…. Geef niet op, wordt niet zwaarmoedig, het einde is in zicht… ook als het even niet duidelijk te zien is allemaal.

Happy Full Moon