SNEEUWMAAN – SNOWMOON

31 januari 2018 14.27 uur

Silence in the Storm

De eerste maand van dit uitdagende en progressieve jaar kent twee manen.

Het betreft een Blauwe Super Bloed Maan, die tevens verduisterd is en belooft hierdoor krachtig te zijn. Dit verschijnsel komt eens in de 150 jaar voor. De maan bevindt zich een stuk dichter bij de Aarde en is hierdoor veel groter dan normaal. De uitwerking is zeker reeds in de dagen ernaar toe volop merkbaar en zal ook lang doorwerken, aangezien het de toon voor de rest van het jaar zet. De verduistering van deze volle maan onthuld diverse innerlijke schaduwkanten, twijfels, frustraties, maar evenzo veel uitzichten op verbetering indien het werk volbracht wordt.

Net als de wind die buiten giert, is er ook veel beroering merkbaar in de gevoelswereld. Dit wordt gevoed door het denken.

In het beeld zie ik dat de persoon zich verwart, onrustig en gefrustreerd voelt. Een eindeloos zoeken naar oplossingen, een (be)grip krijgen op het waarom van een situatie, een incident of gebeurtenis. Een gevoel van onvrede met hoe alles gaat en een teleurstelling in het eigen vermogen om er een weg uit te vinden. Een vechten met oude belemmeringen in houding en handelen, door een simpelweg niet weten ‘hoe anders dan’? De persoon slaat emotioneel om zich heen, in een poging om eruit te geraken, maar net zo zeer om niet het verdriet of wanhoop te voelen, dat dit alles in de kern draagt.

Het vechten helpt echter niet om dit gevoel weg te nemen, eerder geeft het hier extra kracht aan, waardoor de persoon in een wervelwind aan emoties en paniekerige gedachten blijft hangen. Uiteindelijk, door uitputting en verslagenheid, berust de persoon in nederlaag en brengt het denken tot bedaren. Het vechten levert niks op en hier is ook geen kracht meer voor. Het is onderdeel van een oud reactiepatroon, wat niet langer meer dient. En duidelijk wordt het steeds sterker hoezeer het nu juist tegenwerkt en bijdraagt aan verlies, verwijdering en weerstand. De opstand dient gekalmeerd te worden, het gevecht gestaakt – er wacht een nieuwe uitingsvorm van waardebesef.

Er wordt verzocht om een keuze – tussen een vasthouden aan een uiterlijk vertoon van krampachtige grootsheid of een innerlijk accepteren van kwetsbaarheid.

Wat brengt het één en wat brengt het ander? Waar ligt het uiteindelijke geschenk? Wat verzekert je beter van hetgeen je werkelijk verlangt? Het wachten op de correcte reactie vanuit de ander als wat jij erkend als hetgeen jij nodig hebt om toenadering te vinden of het durven aanbieden van juist die eigen opening in communicatie, ofwel verbaal dan wel fysiek, maar waarvoor je voorbij aan eigen angsten jezelf breekbaar maakt?

Ligt de kracht in het defensief uitlokken van of wachten op een gewenste houding bij de ander of in het durven uiten van je eigen gevoelens en gedachten, ondanks dat dit mogelijk onbegrepen of bespottend wordt ontvangen? Loont het nog langer om controle – koste wat kost – vast te houden, om een afwijzing vanuit trots het hoofd te bieden of te vermijden?

In hoeverre is de eigen houding dan oprecht, open en uitnodigend? En trouw aan wie je werkelijk bent, een weerspiegeling van je echte gevoelens? Wil je nog langer schuilen, verbergen of ontkennen wat je werkelijk voelt, denkt, verlangt? Of durf je de confrontatie aan te gaan en zelf de reactie geven, zoals zou zijn als alles precies gunstig en in lijn zou zijn met wat jij denkt nodig te hebben, voordat… een dergelijke houding getoond kan worden.

De volle maan nodigt uit tot moed, dapperheid en eerlijkheid ten opzichte van jouw eigen gevoelens, jouw eigen kracht en licht. Wat speelt er werkelijk? Dat je afstand behoudt, je inhoudt, terugtrekt of juist overactief aanvalt? Wat probeer je te vermijden? Wat wil je niet voelen of eerlijk in jezelf erkennen? De volle maan is heftig in het opentrekken van al deze gevoelspakketjes. Dagelijkse triggers rukken de lussen van de strikken los en laten je weten waar de pijnplekken zitten.

Toch zijn het cadeautjes, ondanks dat het zeer doet. Het toont je wat geheeld mag worden. En hiervoor is moed en eerlijkheid nodig. Een bezinning door te erkennen dat het gevecht uiteindelijk zo weinig waarlijke vervulling heeft gebracht. En dat het oké is om het ook even niet allemaal te weten, mooi weer te hoeven spelen en te doen alsof het leven begrijpelijk is. Juist in het durven verwoorden van de onzekerheid, angsten en onderliggende wensen, ligt in deze periode de oplossing. Het ego-bewustzijn mag verzachten, de touwtjes loslaten, vrij spel geven aan het hart. Met alle kwetsbaarheid die dit in zich draagt. De ziel mag worden blootgelegd en alle lagen die hiervoor liggen, mogen in één beweging worden afgelegd.

Het gewoon even – niet weten. Geen uiterlijk vertoon van zekerheid, bravoure, grootsheid, klasse, als een laag over je daadwerkelijke gevoel heen gezet. In het toelaten van het ‘niet weten’ kun je dalen naar de innerlijke waarheid over wat je werkelijk wilt (zeggen, uiten, tonen, delen, ervaren…) en het hart zal een manier vinden om de boodschap over te brengen. Zonder verwachtingen, angst of voorbehoud. Het is wat is, in waarheid gesproken en dat maakt het zodat het ontvangen kan worden.

De stilte wordt gevonden in de innerlijk rust van de storm.

 

Happy Full Moon